Dorosłe osobniki nie posiadają naturalnych wrogów. Młode padają ofiarą dużych rekinów takich jak tawrosz piaskowy (Carcharias taurus), żarłacz biały (Carcharodon carcharias), żarłacz tępogłowy (Carcharhinus leucas) i żarłacz tygrysi (Galeocerdo cuvier). U wybrzeży południowoafrykańskiego stanu KwaZulu-Natal zainstalowano sieci chroniące kąpiących się na plażach ludzi od ataków rekinów, co spowodowało zmniejszenie populacji dużych rekinów na tych obszarach. Brak naturalnych drapieżników wywołał nagły drastyczny wzrost liczby młodych żarłaczy ciemnoskórych, które zdziesiątkowały lokalną populację małych ryb kostnoszkieletowych, co wpłynęło negatywnie na bioróżnorodność lokalnych ekosystemów.
Pasożytnictwo Wśród pasożytów wewnętrznych tego gatunku wyróżnia się nicienie (Ascaris habena, Huffmanela carcharhini i Terranova brevicapitata) oraz tasiemce z rzędów: Cathetocephalidea (Disculiceps), Phyllobothriidea (Crossobothrium i Phyllobothrium), Tetraphyllidea (Anthobothrium, Phoreiobothrium, Platybothrium i Triloculatum) i Trypanorhyncha (Callitetrarhynchus, Dasyrhynchus, Floriceps, Grillotia, Hepatoxylon, Heteronybelinia, Nybelinia, Otobothrium, Prochristianella, Pterobothrium, Synbothrium i Tentacularia). Larwy tasiemców bytują w skorupiakach, rybach kostnoszkieletowych i głowonogach.