Równolegle z budową obydwu prototypów postępowała budowa modelu samolotu w skali 1:3, z napędzanymi elektrycznie śmigłami nowej konstrukcji, przeznaczonego do prób w tunelu aerodynamicznym. Próby tunelowe modelu przeprowadzone pomiędzy 21 kwietnia a 19 maja 1944 oraz ponownie w lipcu tego samego roku wykazały potrzebę wprowadzenia zmian w konstrukcji samolotu mających zapewnić pożądany profil aerodynamiczny. Należało lepiej ukształtować połączenia gondoli kadłuba i płata, zwiększyć gondole mieszczące silniki samolotu oraz wysunąć poza krawędź natarcia płata kołpaki wlotów powietrza do silników. W praktyce w maszynie prototypowej wykonano jedynie ostatnie zalecenie, wysunięcie kołpaków wlotów powietrza do silników poza krawędź natarcia. 28 marca 1944 wytwórnia zaproponowała połączenie obydwu, na tym etapie prac jeszcze równoległych projektów V-173 i XF5U. Bureau of Aeronautics wyraziło zgodę na taki krok 15 lipca 1944.
Konstrukcja XF5U miał całkowicie metalową konstrukcję. Pokryty był opracowanym w wytwórni Vough materiałem zwanym metalite. Były to dwie cienkie blachy duraluminiowe z warstwą balsy pomiędzy nimi. Całość tworzyła lekkie i sztywne pokrycie. Płat o profilu NACA 0016. Podwójne usterzenie pionowe o trapezowym obrysie.