W XIX w. pod wpływem wiktoriańskiego leseferyzmu zmienił się model przedsiębiorstwa produkującego destylaty – znikały rodzinne destylarnie o niewielkiej skali produkcji. Whiskey zaczęto leżakować w dębowych beczkach przez co najmniej trzy lata, podczas gdy poitín niewiele się zmieniło. Produkowano je z najtańszych surowców, które były dostępne, przy użyciu prymitywnego sprzętu, który był pod ręką.
Mimo czterystu lat prześladowań ze strony państwa i Kościoła, poitín przetrwał również w irlandzkim folklorze i piosenkach.
Produkcja Można wyróżnić trzy etapy produkcji poitín: przygotowanie surowców do fermentacji – zależy od zastosowanego surowca, np. w przypadku zbóż jest to mielenie na mąkę, mieszanie z wodą, podgrzewanie, dodanie źródła enzymów rozkładających skrobię (np. słodu jęczmiennego). Celem jest wytworzenie brzeczki zawierającej cukry. fermentacja – dodanie drożdży, które przeprowadzając fermentację, produkują alkohol. Brzeczka może być przed fermentacją filtrowana. destylacja – współcześnie stosuje się aparaty destylacyjne pracujące zarówno w sposób okresowy, jak i ciągły. Aby zachować typowy charakter destylatu, nie oczyszcza się go (nie stosuje się np. węgla aktywnego).
Przypisy