Cerkiew klasztorna była jeszcze czynna co najmniej do 1920. Następnie kompleks zabudowań sakralnych zaadaptowano na cele świeckie, mieściło się w nim m.in. gospodarstwo rolne, dom ludowy, przytułek dla niepełnosprawnych dzieci, sanatorium dla dzieci chorych na gruźlicę, ośrodek wypoczynkowy, budynki mieszkalne. Budynki monasterskie uległy znacznej dewastacji.
Monaster został restytuowany w 2000 jako żeński. Pierwszą przełożoną klasztoru została mniszka Elżbieta (Bielajewa), zaś w 2005 osiem kolejnych kobiet złożyło w nim śluby wieczyste.
Przełożeni mały|Eufrozyn Pskowski
Przełożeni klasztoru męskiego mały|200px|Juwenaliusz (Masłowski) przeprowadził na początku XX w. gruntowną reorganizację życia w monasterze Eufrozyn, następnie schimnich Eleazar Charłamp Ignacy, wzmiankowany 1481 Filoteusz Pamfił, wzmiankowany 1505 Nifont, wzmiankowany 1514 Teodozjusz, wzmiankowany 1547 Gennadiusz, do 1554 Nil Nikon, wzmiankowany 1587–1588 Joazaf, wzmiankowany 1601 Sawwacjusz, wzmiankowany 1605 Teodozjusz, wzmiankowany 1623 Józef, wzmiankowany 1630, 1636, 1639 Eutymiusz, wzmiankowany 1649 Mateusz, 1670–1679 Tarazjusz, wzmiankowany 1682 Misael, 1684–1689 Symeon, wzmiankowany 1692 Parteniusz, wzmiankowany 1694 i 1695 Samson, wzmiankowany 1721 Wissarion, ok.