Ignacy Bazarnik (ur. 26 lipca 1893 w Gwoźdźcu k. Krzeszowic (wówczas pow. chrzanowski), zm. wiosną 1940 w Katyniu) – polski legionista, uczestnik I wojny światowej i wojny polsko-bolszewickiej, major intendent z wyższymi studiami wojskowymi Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Jana i Katarzyny z Łaganów. Ukończył Gimnazjum św. Anny w Krakowie. W 1913 rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Po wybuchu I wojny światowej został wcielony do armii austro-węgierskiej, ale po krótkim czasie został zwolniony. We wrześniu 1914 został żołnierzem VI baonu I Brygady Legionów Polskich. W 1916 dostał się do niewoli rosyjskiej, z której powrócił 21 listopada 1918. Walczył w wojnie z Ukraińcami i w wojnie polsko-bolszewickiej.
W okresie międzywojennym pełnił służbę w Wojsku Polskim, od 1921 jako szef intendentury w 20 Dywizji Piechoty, a później w Okręgu Korpusu Nr X w Przemyślu, Szefostwie Intendentury DOK IX w Brześciu nad Bugiem, 9 Okręgowym Szefostwie Intendentury w Brześciu i Nr V w Krakowie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 324. lokatą w korpusie oficerów administracji, dział gospodarczy. Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim.