3 listopada 1926 został przeniesiony służbowo z 9 Oddziału Służby Intendentury do Wyższej Szkoły Intendentury w Warszawie, w charakterze słuchacza kursu normalnego 1926/28. Z dniem 1 października 1928, po ukończeniu kursu, został oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr V w celu odbycia praktyki intendenckiej. Z dniem 16 stycznia 1930 został przeniesiony do korpusu oficerów intendentów z pozostawieniem na zajmowanym stanowisku. W marcu 1931 został przeniesiony z kadry 4 batalionu administracyjnego do Filii Wojskowego Zakładu Zaopatrzenia Intendenckiego w Łodzi. Od 1932 pełnił służbę w Szefostwie Intendentury Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1937 i 8. lokatą w korpusie oficerów intendentów. W marcu 1939 zajmował stanowisko szefa Wydziału Pieniężnego w Szefostwie Intendentury OK IV.
Podczas kampanii wrześniowej 1939 dostał się do niewoli sowieckiej. Był jeńcem w obozie w Kozielsku. Został zamordowany wiosną 1940 przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940 w lesie katyńskim i tam pogrzebany.