W grudniu 1940 został dowódcą 202 Brygady Powietrznodesantowej na Dalekim Wschodzie, w grudniu 1941 kierownikiem kursów młodszych poruczników Frontu Dalekowschodniego, potem szefem sztabu 10 Korpusu Powietrznodesantowego, a od marca do sierpnia 1942 dowódcą 9 Korpusu Powietrznodesantowego w Moskiewskim Okręgu Wojskowym, od 10 sierpnia 1942 brał udział w wojnie z Niemcami kolejno na Froncie Południowo-Wschodnim, Stalingradzkim, Woroneskim, Stepowym i 3 Ukraińskim. Uczestniczył w bitwie pod Stalingradem i pod Kurskiem, w grudniu 1943 został dowódcą 12 Gwardyjskiej Dywizji Powietrznodesantowej 38 Armii 3 Frontu Ukraińskiego, brał udział w operacji wiedeńskiej i praskiej. Po wojnie nadal dowodził dywizją, od sierpnia 1946 pracował w Głównej Inspekcji Wojsk Lądowych, od listopada 1946 do września 1947 był zastępcą dowódcy 69 Dywizji Piechoty Gwardii, w grudniu 1948 ukończył kursy przy Akademii Wojskowej im. Frunzego i został dowódcą 103 Gwardyjskiej Dywizji Powietrznodesantowej w Białoruskim Okręgu Wojskowym w Witebsku.