w ciężkich bojach w obwodzie pskowskim 6–10 lipca 1941, gdy z trudem wydostał się z okrążenia, 17 lipca 1941 został ranny w rękę, później w dalszych walkach odniósł ranę biodra i kolana. Po wyleczeniu w październiku 1941 podjął studia w Moskiewskiej Szkole Wojskowo-Inżynieryjnej, na początku 1942 został mianowany organizatorem komsomolskim pułku piechoty, a jesienią 1942 pomocnikiem szefa Wydziału Politycznego 249 Estońskiej Dywizji Piechoty, następnie 8 Estońskiego Tallińskiego Korpusu Piechoty, w którym służył do końca wojny. Uczestniczył w operacji wielkołuckiej, newelskiej, narwskiej i nadbałtyckiej, m.in. w ponownym zajmowaniu Tallina przez Armię Czerwoną, w czerwcu 1945 został zdemobilizowany w stopniu majora. Wkrótce potem został (do jesieni 1949) I sekretarzem KC Komsomołu Estońskiej SRR, później 1949-1951 studiował w Wyższej Szkole Partyjnej przy KC WKP(b), w 1951 został wykluczony z partii, a 5 sierpnia 1952 pozbawiony odznaczeń. Pracował w Gornoałtajsku jako agronom na plantacji i kierownik techniczny w fabryce mebli, później kierownik warsztatu Gornoałtajskiego Instytutu Pedagogicznego, w 1956 odzyskał członkostwo w partii i odznaczenia, później ukończył Wyższą Szkołę Partyjną przy KC KPZR.