Od początku XIX wieku rozpoczął się okres emigracji dzieci i wnuków pierwszych osadników z Nowosiółki. Do znanych przypadków należą rodziny: Koryznów (Erazm Koryzna, dziadek Aleksandra Kokurewicza-Koryzny), Tokarskich, Baranieckich (Józef, ojciec abp. Łukasza Baranieckiego i dziadek Adriana Baranieckiego), Stańkowskich.
W 1819 roku w Nowosiółce było 37 numerów domów, a każda rodzina posiadała średnio po 6-7 mórg ziemi. W tym czasie las bukowy, który od zachodu okalał Nowosiółkę, oraz duże pastwisko nazywane „tłoką” było własnością dworską (Potockich, potem Mysłowskich). Wójtem był wówczas Franciszek Malitowski ur. 1774.
Rodziny w tym czasie trudziły się uprawą roli i sadownictwem. W okalającym ich lesie zbierano grzyby, a w rzece Dniestr i Koropczyk łowiono ryby. Do Koropca droga prowadziła przez las bukowy i była długa na 8 km. Poza uprawą roli niektórzy mieszkańcy posiadali wykształcenie w rzemiośle: Maciej Węgierski (kuśnierz), Kajetan Felsztyński (tkacz), Karol Daszkiewicz (kuśnierz), Franciszek Krokoszyński (szewc), Michał Chrzanowski (szewc). Na początku XIX w. nauczycielem był Jan Rudnicki, który uczył również w Puźnikach.