Kość biodrowa była wydłużona, kość kulszowa – długa i smukła. Nieznana pozostaje kość łonowa, prawdopodobnie cechowała się mniejszymi rozmiarami, jak u homalocefala. Kość udowa smukła i zakrzywiona dośrodkowo. Kość piszczelowa wysmukła i zakręcona, kość strzałkowa zaś smukła i szeroka na górnym końcu. Śródstopie wydaje się wąskie, jedyny znany ungual (skrajny, dystalny paliczek) był smukły i lekko zakrzywiony. Choć kończyn stegocerasa nie poznano całkowicie, u innych pachycefalozaurów kończyły się w przypadku kończyn przednich pięcioma palcami, a w przypadku tylnych kończyn czterema.
Czaszka left|upright|thumb|Skan CT czaszki stegocerasa. Barwy odzwierciedlają względną gęstość powierzchni kości (niebieska – mała, żółta – duża) Czaszka stegocerasa oglądana z boku była mniej więcej trójkątna. Cechowała się względnie krótkim pyskiem. Kości czołowa i ciemieniowe były bardzo grube, tworzyły wzniesioną do góry kopułę. Łączące je szwy uległy zatarciu, widoczne są tylko u niektórych okazów, a i to słabo. Razem określa się je terminem frontoparietal. Kopuła była szeroka, o względnie gładkiej powierzchni. Jedynie boki były nierówne, pomarszczone. Zwężała się nad oczodołami. Frontoparietal zwężał się ku tyłowi, klinując się między kośćmi łuskowymi, kończąc się wgłębieniem na potylicy różniącym się zasięgiem u różnych okazów.