W latach 1936–1939 pracowała nad sporządzeniem petrograficznej mapy przeglądowej Polski północno-wschodniej. Od 1937 do 15 grudnia 1939, to jest do chwili zamknięcia Uniwersytetu przez władze litewskie, pełniła obowiązki młodszego asystenta w Katedrze Mineralogii USB. Uczestniczyła w wycieczkach Zakładu Mineralogii i Petrografii USB, organizowanych dla zaawansowanych studentów. Były to podróże m.in. do Austrii, Francji, Grecji, Jugosławii i Włoch, a także na Węgry, czy na Wołyń. Brała także udział w wycieczkach po Wileńszczyźnie, organizowanych przez Koło Przyrodników, do którego należała.
W 1940 pracowała w Referacie Oświatowym, przy Komitecie Pomocy dla Uchodźców, w charakterze kierownika Świetlicy Nr 13 w Wilnie. W latach 1940/1941 studiowała geologię na Uniwersytecie Wileńskim. Otrzymała wówczas absolutorium z geologii, zweryfikowane w 1947 na Uniwersytecie im. Mikołaja Kopernika w Toruniu. W latach 1941–1942 pracowała jako maszynistka w Państwowych Kolejach Litewskich w Wilnie.
Jesienią 1942 została zatrudniona w Litewskim Urzędzie Geologicznym (Geologine Tarnyba), jako asystentka prof. Passendorfera, głównego geologa Urzędu. Praca w Geologine Tarnyba dawała mocne świadectwo pracy, prawo poruszania się po całej Wileńszczyźnie i Litwie oraz do posiadania map, lub planów.