Kazimierz Buterlewicz (ur. 15 lipca 1896 w Burbiszkach, zm. 27 grudnia 1985 w Bronxville, Nowy Jork) – pułkownik dyplomowanyDziałalność społeczna 2. Korpusu Polskich Sił Zbrojnych 1945–1946. Sprawozdanie Płk. Kazimierza Buterlewicza. kawalerii Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 15 lipca 1896 w Burbiszkach, w ówczenym powiecie wiłkomierskim guberni kowieńskiej, w rodzinie Kazimierza. Był członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej na Litwie. W 1920 roku walczył na wojnie z bolszewikami.
2 października 1920 roku został ranny w „brawurowej szarży” 18 pułku ułanów pod Skrobowem. Czyn ten zyskał uznanie dowódcy Grupy Operacyjnej, generała Władysława Junga.
3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 441. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 roku – kawalerii). Jego oddziałem macierzystym był wówczas 18 pułk ułanów. W następnych latach kontynuował służbę w 18 pułku ułanów, który stacjonował w Toruniu, a od września 1923 roku w Grudziądzu. 19 marca 1928 roku został awansowany na rotmistrza ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku i 49. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. 2 listopada 1928 roku, po złożeniu egzaminu wstępnego i odbyciu stażu liniowego, został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza kursu 1928–1930.