Projekt Teorie Higginsa znalazły uznanie w oczach ówczesnego Szefa Sztabu RAF, marszałka Sir Hugh Trencharda, który wydał zgodę na stworzenie specyfikacji technicznej opisującej warunki, jakie musi spełniać myśliwiec z ruchomym uzbrojeniem. W ramach opublikowanej w grudniu 1924 roku specyfikacji F.4/24 powstały dwie maszyny, Bristol Bagshot i Westland Westbury, ale żaden z nich nie został skierowany do produkcji seryjnej. Kolejnym podejściem do myśliwców z ruchomymi stanowiskami strzeleckimi, przeznaczonymi do zwalczania grup bombowych, była specyfikacja F.27/24. Wymagania w niej zawarte opisywały ciężki, jednomiejscowy samolot myśliwski. Na specyfikację odpowiedziała firma Boulton Paul Aircraft Ltd. Główny projektant samolotu, John Dudley North, zaprojektował maszynę w układzie zastrzałowego górnopłatu, napędzanego dwoma silnikami gwiazdowymi z zastrzałowym usterzeniem i stałym podwoziem. Maszyna miała być uzbrojona w dwa ruchome karabiny maszynowe, zdolne do poruszania się tylko w płaszczyźnie pionowej w zakresie od 0° do + 45°. Idea ataku samolotem polegała na zbliżeniu się do bombowca od tyłu i od dołu, tam gdzie niemal wszystkie ówczesne bombowce miały martwą strefę ostrzału (idea ta znana była później głównie jako niemiecki system Schräge Musik).