Niedociągnięcia pierwszego prototypu starano się usunąć w konstrukcji drugiego samolotu. Maszyna otrzymała dodatkową parę zastrzałów usztywniających zewnętrzną część skrzydła. W celu zwiększenia ramienia działania lotek, a tym samym poprawy ich efektywności, zwiększono rozpiętość skrzydła o 1,5 m. Silniki samolotu osłonięto pierścieniami Townenda, co miało zmniejszyć opór aerodynamiczny generowany przez jednostki napędowe obniżając jednocześnie położenie gondoli silnikowych w celu poprawy widoczności z kabiny pilota. Po obydwu stronach kabiny pilota, tuż przed krawędzią natarcia płata, zainstalowano boczne panele kryjące dwa karabiny maszynowe Lewis kalibru 7,7 mm (po jednym na każdej burcie). Pilot mógł poruszać nimi w górę i w dół w zakresie od 0° do + 45° wykorzystując sterowanie elektryczne. W kwietniu 1928 roku samolot trafił do Aeroplane and Armament Experimental Establishment w celu przeprowadzenia badań w locie. Poczynione modernizacje istotnie zwiększyły prędkość maksymalną do 245 km/h i polepszyły sterowanie. System uzbrojenia również działał poprawnie i było możliwe zestrzelenie wrogiego bombowca.