Jerzy Stanisław Kanasiewicz (ur. 9 maja 1934 we Lwowie, zm. 24 sierpnia 1992 w Warszawie) – polski geolog, specjalista w zakresie geologii złóż surowców mineralnych.
Młodość Syn Jana Kanasiewicza i Janiny. Wcześnie osierocony przez ojca, lata wojny spędził z matką we Lwowie. Następnie w ramach repatriacji w 1947 znalazł się w Bytomiu. W 1953 ukończył szkołę I Towarzystwa Przyjaciół Dzieci stopnia licealnego. Od 1950 był członkiem ZMP, a następnie PZPR.
Dzięki dobrym wynikom w nauce został wytypowany na studia w Związku Radzieckim. Trafił do Instytutu Górniczego im. W.W. Wachruszewa w Swierdłowsku (obecnie Jekaterynburgu) na Uralu. Miejsce studiów umożliwiło mu zapoznanie się z geologią Uralu, a podczas praktyk terenowych poznał także rejon Ałtaju.
Dyplom magistra inżyniera w zakresie geologii poszukiwawczej otrzymał w czerwcu 1958 na podstawie pracy Szczegółowe rozpoznanie turgieniewskiego złoża polimetalicznego w Górnej Szorji (Ałtaj), wykonanej pod kierunkiem prof. dr A.E. Małachowa.