W tomie I najistotniejszą cechą są jej doświadczenia jako dziecko, tradycyjna kultura i gorzki portret niemocy kobiet w modernizacji społeczeństwa żydowskiego. Pisze dużo o postaci matki jako potężnej sile w gospodarstwie domowym. Jest ona źródłem tradycyjnych zachowań i władzy rodzicielskiej, ale wroga wobec powstania haskali. Przywołuje damskie tradycyjne rytuały, których była świadkiem w towarzystwie matki, sióstr i innych kobiet. Opisuje edukacje dziewcząt w pierwszej połowie XIX wieku, cykl świąt, postów, codziennych zwyczajów pobożnych ludzi, a zwłaszcza kobiet – ma to kluczowe znaczenie dla późniejszych rozczarowań wobec nowoczesności.
W tomie II głównym motywem jest konflikt w małżeństwie dotyczący przestrzegania żydowskich tradycji. Jej mąż Chonon Wengeroff stracił wiarę podczas pielgrzymki do Rebe – Menachem Mendel Schneerson Czemach Czdek (1789-1866). Stopniowo odszedł od tradycji i porzucił charakterystyczny strój, przyciął brodę oraz zrezygnował z koszernej diety. Z czasem ogłosił zerwanie z judaizmem. Odmówił błaganiom Pauliny, aby wrócić do starych obyczajów domagając się posłuszeństwa i powołując się na swoje „prawa jako mąż”, aby ją uciszyć. Następnie relacjonuje drogę do sukcesu swojego męża. Osiedlają się w Mińsku, gdzie Chonon zostaje dyrektorem w Banku Handlowym i radnym w Radzie Miejskiej (1880-1892).