Zakładają szkołę zawodową dla ubogich dzieci żydowskich. Przestrzegano tam judaizmu, świąt żydowskich i dietetycznych zasady z wdrożeniem umiarkowanym Haskali. Było to ogromne źródło dumy dla niej i Chonona, który w ostatnich latach swojego życia rozpoczął powrót do tradycji. Opisuje również nieudane wysiłki, aby dać swoim dzieciom edukacje żydowską. Ostatecznie uzyskali anty-żydowską edukację – największa osobista tragedia. Według niej nie tylko jej dzieci, ale też inne zmieniły się pod wpływem nacisków, nieświadomości religijnej i obietnic zewnętrznego świata, aby ostatecznie odrzucić żydostwo. Tom II kończy się śmiercią Chonona w 1892 r.
W 1902 r. wydała wspomnienia swojego życia we Weszhod – najważniejsze rosyjskojęzyczne czasopismo żydowskie. Pisała o swojej samotności na starość i utracie kontroli nad domem co odczuwała jako kradzież jej przywilejów jako matriarchy. Zapisy pozostawiła dla swoich dzieci.
Zmarła w 1916 r. w Mińsku na Białorusi.