Epidemiologia Patogen zimuje na pozostawionych w glebie resztkach selerów, oraz na ich nasionach. Może w ten sposób przetrwać 2 lata. Wiosną jego zarodniki konidialne dokonują infekcji pierwotnej. W sezonie wegetacyjnym konidia powstające w pyknidiach na porażonych roślinach rozprzestrzeniają chorobę. Roznoszone są przez krople deszczu, oraz mechanicznie podczas prac pielęgnacyjnych. W obecności wody kiełkują, wnikając do tkanek rośliny. Rozwojowi choroby, podobnie jak większości chorób grzybowych sprzyja pogoda ciepła i wilgotna. Optymalna dla konidiogenezy temperatura wynosi 20 °C, ale konidia tworzone są także w mniejszym nasileniu w temperaturze 5-30 °C.
Badania naukowe wykazały, że patogen może w glebie zachować żywotność przez 18 miesięcy na zakopanych w ziemi resztkach selera, ale mniej niż 6 tygodni gdy znajduje się w nietkniętej tkance gospodarza. Żywotność patogenu w zakażonych nasionach może spaść do 2% w ciągu 8 miesięcy od zbiorów. Zarówno jego grzybnia, jak i zarodniki mogą w przechowywanych nasionach żyć do 14 miesięcy, ale nie dłużej niż 2 lata.