W latach 1961–1964 pracował w Górach Kaczawskich i na ich Pogórzu, w Rudawach Janowickich, w Górach Sowich, Bardzkich, w Górach Złotych i Bialskich oraz w Masywie Śnieżnika. W 1962 Depciuch brał także udział w poszukiwaniu piasków cyrkonowych na plażach bałtyckich. Obliczono wówczas ich zasoby w rejonie Mielna.
W 1964 rozpoczął badania geochronologiczne, które przejął po Jerzym Boruckim. Według koncepcji J. Boruckiego powstał w Pracowni Analitycznej Zakładu Pierwiastków Rzadkich i Promieniotwórczych IG, w 1962, aparat do stosowania metody potasowo-argonowej (K-Ar) w badaniach geochronologicznych. Pomiary argonu były robione metodą objętościową. Urządzenie było wzorowane na przyrządzie stosowanym w Instytucie Geochemii i Chemii Analitycznej im. Władimira Wernadskiego w Moskwie.
Skupił się początkowo na badaniach wieku radiometrycznego granitoidów dolnośląskich. Przebadał granitoidy strzegomskie, karkonoskie, kłodzko-złotostockie i strzelińskie a poza tym gnejsy Gór Sowich. Wszystkie oznaczenia były kontrolowane i interpretowane za pomocą opracowanej przez niego i Lisa matematycznej metody izochronowej. Datowania granitoidów wykazały znaczne zróżnicowanie ich radiometrycznego wieku.