Dezercja i niewola W przypadku dezercji Malgré-nous III Rzesza stosowała odpowiedzialność rodzinną (Sippenhaft). Rodziny dezerterów były zsyłane do obozów koncentracyjnych. Nazistowskie Niemcy nie tworzyły oddziałów złożonych wyłącznie z Alzatczyków bądź Lotaryńczyków, służyli oni w jednostkach niemieckich, gdzie panowała żelazna dyscyplina. Wśród tych, którzy mimo wszystko dezerterowali, wielu zostało ponownie schwytanych przez Niemców i rozstrzelanych za „zdradę niemieckiej ojczyzny”.

Na froncie zachodnim Malgré-nous, którzy dezerterowali, aby się poddać aliantom, byli osadzani w obozach jenieckich i traktowani na równi z jeńcami niemieckimi, którzy nie kryli pogardy dla „zdrajców ojczyzny”. Upokorzeni nie tylko przez dwie klęski: Francji w 1940 i Niemiec w 1945, Alzatczycy i Lotaryńczycy byli dodatkowo krzywdzeni niesłusznymi zarzutami podwójnej zdrady Francji de Gaulle’a i Niemiec Hitlera.