Na wschodzie Malgré-nous pojmani przez Armię Czerwoną byli przetrzymywani w obozie nr 188 w Tambowie. Zostali zwolnieni w większości jesienią 1945, lecz część z nich spędziła jeszcze wiele lat w radzieckiej niewoli, oskarżona o zbrodnie wojenne. Ostatnim zwolnionym był Jean-Jacques Remetter, który powrócił do ojczyzny w 1955. Niektórzy dezerterowali z Wehrmachtu, aby poddać się Armii Czerwonej i dołączyć do Wolnych Francuzów. Sowieci, nieznający dramatycznej sytuacji Alzatczyków i Lotaryńczyków, traktowali ich jak dezerterów lub szpiegów i rozstrzeliwali.

Powrót do Francji Po zakończeniu wojny Malgré-nous byli uważani przez niektórych Francuzów za zdrajców bądź zwolenników nazizmu., ostro krytykowała ich także Francuska Partia Komunistyczna za opisywanie warunków w radzieckich obozach.

Bilans Malgré-nous stanowili 1% niemieckich sił zbrojnych w II wojnie światowej. Ze 134 tysięcy, 40 tysięcy zginęło, 30 tysięcy odniosło rany, a 10 tysięcy zostało inwalidami..

Przypisy

Bibliografia

P.