W myśl wspomnianego rozporządzenia namiestnictwu podlegały sprawy: 1) politycznej i policyjnej administracji, 2) wyznań i oświaty, 3) handlowe i przemysłowe, 4) kultury krajowej, 5) budowlane. Jednocześnie kompetencje skarbowe namiestnictwa (podatki, cła, opłaty, myta) i administracja dóbr państwowych przejęte zostały przez utworzone w 1851 roku krajowe dyrekcje skarbowe. W Galicji dostosowano istniejący ustrój organów administracyjnych do nowych przepisów dopiero w 1854 roku. Przy okazji zlikwidowano okręg stanisławowski podporządkowując go Namiestnictwu we Lwowie, któremu nie podlegał Rząd Krakowski stanowiący osobną strukturę. Tym samym Galicja od 1854 roku de facto tworzyła dwa odrębne obszary. Sytuację tę zmieniła decyzja ministra spraw wewnętrznych Agenora Gołuchowskiego w 1860 podporządkowująca zachodnią Galicję namiestnictwu we Lwowie. Jednak po jego ustąpieniu w Wiedniu ponownie władzę przejęli politycy centralistyczni i w latach 1852-1866 władza w Galicji była sprawowana przez generalnego gubernatora, któremu podlegały rządy krajowe we Lwowie i w Krakowie, całkowicie od siebie niezależne. W 1865 zniesiono urzędy okręgowe (obwodowe), przekazując ich kompetencje starostom. Dopiero ponowne mianowanie w 1866 Gołuchowskiego namiestnikiem spowodowało odwrócenie sytuacji.