W wierszach kobieta przestaje być cichą istotą zamkniętą w zasadach obyczajowych społeczeństwa, w którym się znajduje oraz ograniczoną oczekiwaniami jakie to społeczeństwo ma wobec niej; jest zatem ukazana jako aktywny element życia seksualnego i może ona ukrywać w sobie odważnie i erotyczne marzenia, pragnienia i fantazje.
Twórczość Celii Dropkin nie ograniczała się jednak jedynie do sfery seksualności i intymności. Wiele z jej wierszy opisywało naturę, miejsca które odwiedziła, a także jej dzieciństwo. W Nowym Jorku jej twórczość znacznie ewoluowała. Zaczęła obracać się w nowojorskich kręgach pisarzy jidysz i zaczęła cieszyć się coraz większym uznaniem. Dropkin początkowo pisała wiersze jedynie w języku rosyjskim, w 1917 roku niektóre z jej wierzy zostały przetłumaczone na język jidysz, w tym „The Kiss”, które Gnessin przetłumaczył na język hebrajski. Jej pierwsze publikacje, pojawiły się w Di Naye Velt i Inzikh (1920). Przez okres między 1920 a 1930, wiersze Dropkin pojawiały się także w innych publikacjach awangardowych żydowskich ruchów literackich takich jak Yunge i Introspectivists: Onheyb, Poezye i Shriftn. Do pisania zachęcali ją także bardziej uznani pisarze jidysz, tacy jak Avraham Liessin, redaktor Cukunft.