„W bitwie pod m. Sidrą dnia 7 IX 1920 kiedy nieprzyjaciel rozbił naszą atakującą grupę, plutonowy Raczyński zebrał wokół siebie rozbitków dwu kompanii uchodzących z pola, z powodu braku amunicji i poprowadził ich do kontrataku na bagnety, którego bolszewicy nie wytrzymali i musieli się cofnąć. Dzięki własnej odwadze i inicjatywie plut. Raczyński oddziałem [przytrzymanym] zajął lukę, która się wytworzyła podczas chwilowego odwrotu, nawiązał łączność między grupą atakującą, przez co przyczynił się znacznie do wycofania nieprzyjaciela.”
Awansowany na stopień sierżanta 1 XII 1920 r. Po powrocie pułku z pola został bezterminowo urlopowany, w dniu 31 grudnia 1920 r.
Po demobilizacji pracował dla Służb Inżynieryjno-Saperskaich (Dział Administracji Wojska Polskiego) w Składzie Materiałów Inż. Saperskich w Łodzi, jako magazynier. Po likwidacji składów w roku 1923, zajmował się handlem manufaktury.
W dniu 4 stycznia 1928 r. powtórnie wstąpił do Wojska Polskiego, w charakterze podoficera zawodowego w 31 pułku Strzelców Kaniowskich w Łodzi. Przydzielony do 3. kompanii jako zastępca dowódcy plutonu. Następnie od 1 kwietnia 1933 r., szef 3 kompanii – 31 pp.