Po trzech latach podział ten został zniesiony, a Komory stały się autonomiczną prowincją, nadal rządzoną z Dzaoudzi przez gubernatora-porucznika. System ten przetrwał aż do 1946 roku, gdy powstały terytoria zamorskie. Dom francuskiego urzędnika na Majotcie, koniec XIX wieku.|left|thumb|250px Adriantsoly pozostawił Francuzom wyspę wyniszczoną, wyludnioną i z podzieloną społecznością. Według przeprowadzonego w 1843 roku cenzusu, na Majotcie mieszkało 3 300 osób, w tym 1 500 niewolników. Populacja była skoncentrowana na terenie Pamanzi, podczas gdy Grande-Terre była niemal całkowicie opuszczona. Mniej więcej w latach 1846-1847 na wyspie pojawili się pierwsi francuscy koloniści, głównie z Nantes i Reunionu. Pomiędzy nich rozdzielono grunty wyspy, przy czym zastosowane kryterium gwarancji finansowej na prowadzenie działalności gospodarczej doprowadziło do wyłączenia z podziału ludności majotyjskiej i powstania dużych plantacji. Główną rośliną uprawną została trzcina cukrowa. Szybko okazało się, że niewielka populacja wyspy nie jest w stanie zapewnić odpowiedniej siły roboczej dla nowo powstających plantacji, a co gorsza, mieszkańcy wyspy niechętnie podejmowali się płatnej pracy na roli, uważając takie zajęcie za uwłaczające ich godności. Pojawił się pomysł ściągnięcia ludzi spoza Majotty.