Z obawy, by operacja taka nie została przez flotę brytyjską uznana za import niewolników, w 1847 roku niewolnictwo na Majotcie zostało zniesione, za odszkodowaniem w wysokości 200 franków za wyzwolonego niewolnika. Koszt wykupu został pokryty przez samych niewolników, którzy zobowiązani zostali do pięcioletniej, bardzo nisko opłacanej pracy na rzecz plantatorów. Zniesienie niewolnictwa poskutkowało kolejnym odpływem ludności z wyspy, którą opuścili właściciele ziemscy wraz ze znaczną częścią niewolników. W kolejnych latach plantatorzy ściągnęli na Majottę tysiące robotników, przede wszystkim z Mozambiku, a także z Madagaskaru i pozostałych wysp Komorów; większość z nich po wygaśnięciu umów pozostała na Majotcie. Na początku II. poł. XIX w. na Majottę zaczęła wracać ludność, która opuściła ją po emancypacji z roku 1847. Już w 1851 roku na wyspie było więcej ludności napływowej, aniżeli rdzennych mieszkańców. Niska płaca, często stosowany przymus pracy i trudne warunki bytowe rodziły protesty – w 1856 roku doszło na tym tle do rewolty, zaś w latach 1866 i 1876 – do strajków. Bunty i strajki robotników były surowo tłumione, jednakże z czasem warunki pracy uległy poprawie. Przezwyciężenie trudności ze znalezieniem siły roboczej nie oznaczało końca problemów dla plantacji cukru.