Dzięki wysiłkom „Żywego” mińska POW stała się swoistą reprezentacją polskości, w której tamtejsza polonia znajdowała moralne wsparcie.
„Żywy” został komendantem Polskiej Organizacji Wojskowej na „Ruś” (podlegały mu m.in. Mińsk, Nowogródek i Witebsk). 30 maja 1919 „Żywy” udał się do Witebska, aby założyć tam placówkę POW. W Mińsku organizował kolejne oddziały partyzanckie (m.in. pod dowództwem kpt. Chłopeckiego „Trygera”, II Lotny Oddział POW pod komendą Antoniego Piotrowicza „Łysego”). Zorganizowany przez niego oddział partyzancki odnosił sukcesy w okolicach Kojdanowa.
W lipcu 1919 roku został aresztowany przez bolszewików i uwięziony w twierdzy w Bobrujsku. Mimo dramatycznych prób uwolnienia go z więzienia podejmowanych przez „Ziunię” został rozstrzelany.
W 1920 roku Koło Harcerzy Wojskowych w Mińsku przyjęło imię „Obywatela Żywego – Stefanowskiego”. Jedna z ulic Mińska w 1920 roku nosiła imię Mateusza Stefanowskiego.