Cyceron pisał dzieła filozoficzne w roku 45 bardzo szybko. Był już po sześćdziesiątce, jednak od młodości z ogromnym zapałem oddawał się studiom i żaden ówczesny problem naukowy nie był mu obcy. Filozofia była elementem kształtującym całą jego osobowość. Nic więc dziwnego, że opierając się na znajomości prac najważniejszych greckich filozofów – przede wszystkim Platona i Arystotelesa – potrafił w sposób zwięzły i niemal popularyzatorski przedstawić podstawowe zagadnienia ówczesnej teologii, układając swoją pracę – jako doskonały retor – w pięknej, literackiej łacinie.
Nowożytni badacze odtworzyli z dużą dozą prawdopodobieństwa, pracami których uczonych posiłkował się Cyceron, pisząc O naturze bogów. Należeli do nich m.in. Zenon z Elei, Fajdros, Filodemos z Gadary, Karneades z Cyreny, Kleitomach, Posejdonios z Rodos, Panajtios, Filon z Laryssy czy Antioch z Askalonu.