Na początku IV w. śpiew antyfonalny rozwinął się na wschodzie Syrii w niektórych wspólnotach chrześcijańskich, z których wywodzi się późniejszy sposób życia monastycznego. Dwaj mnisi z tych wspólnot przenieśli śpiew antyfonalny do Antiochii. Wkrótce rozpowszechnił się on także w innych miastach Wschodu. W końcu dotarł do Mediolanu, gdzie w IV w. wprowadził go św. Ambroży (zob. śpiew ambrozjański), oraz do innych ośrodków Kościoła zachodniego.

Polifoniczny śpiew antyfonalny Śpiew antyfonalny był też stosowany jako technika kompozytorska w polifonicznej muzyce polichóralnej, w której dwa lub więcej zespołów chóralnych śpiewają na przemian. Termin ten jest stosowany zwłaszcza w odniesieniu do muzyki późnego renesansu i wczesnego baroku (przełom XVI i XVII w.). Technika polichóralna jest szczególną cechą muzyki szkoły weneckiej (np. twórczości Giovanniego Gabrielego).

Muzyka polichóralna nie ograniczała się w tym czasie tylko do Włoch. Była popularna także w Hiszpanii i w Niemczech.

Istnieją też jej późniejsze przykłady w twórczości tak różnych kompozytorów z XVIII, XIX i XX wieku, jak np.: Johann Sebastian Bach, Hector Berlioz, Igor Strawinski i Karlheinz StockhausenGrove Dictionary of Music and Musicians, Oxford University Press..

Przypisy

Kategoria:Liturgia chrześcijańska Kategoria:Muzyka Kategoria:Formy liturgiczne Kategoria:Formy wokalne