Filon z Aleksandrii (ur. przed 10 p.n.e., zm. po 40 n.e.) w swym dziele apologetycznym De vita contemplativa opisał wspólnotę tzw. „terapeutów”, żyjącą w pobliżu AleksandriiF. Drączkowski, Filon z Aleksandrii, w: Encyklopedia Katolicka t. 5, Lublin 1989, k 237- 238.. Według jego opisu po posiłku ustawiali się oni w dwóch chórach – męskim i żeńskim, po czym śpiewali hymny „częściowo razem, częściowo naprzemiennie” (antiphonois)W. Apel, Gregorian chant, Bloomington 1958, s. 186..
Euzebiusz z Cezarei (ok. 264–339) w nawiązaniu do informacji Filona stwierdził, że taki sam sposób śpiewu był w owym czasie praktykowany przez chrześcijan.
Według Sokratesa Scholastyka (ok. 380 – ok. 450), historyka Kościoła starożytnego, śpiew antyfonalny został wprowadzony do kultu chrześcijańskiego przez św. Ignacego z Antiochii (zm. 107), który miał wizję dwóch chórów anielskich, śpiewających na przemianSokrates Scholastyk, Historia Kościoła, księga VI, rodz. 8..