Nazwa „śpiew antyfonalny” oznacza sposób wykonywania śpiewu, niekoniecznie zaś łączenia go z antyfoną. Ta metoda wykonawcza ma mniejsze zastosowanie w medytacji, dla której lepiej dostosowany jest śpiew responsorialny. Śpiew antyfonalny jest natomiast bardziej odpowiedni dla podkreślenia zewnętrznej świetności uroczystej liturgii i stworzenia podniosłego nastrojuS. Ziemiański, Śpiew psalmów w liturgii, w: Wprowadzenie do liturgii, red. F. Blachnicki, Poznań 1967, s. 500..
Historia śpiewu antyfonalnego Początki śpiewu antyfonalnego sięgają czasów starotestamentalnych. Wzmiankę o takim sposobie śpiewu znajdujemy w księdze proroka Nehemiasza (ok. 450 p.n.e.):
„I wprowadziłem zwierzchników Judy przed mur i ustawiłem dwa wielkie chóry dziękczynne. Jeden szedł wzdłuż muru w prawo [...]. Drugi chór dziękczynny [...] szedł wzdłuż muru w lewo [...]. Oba chóry dziękczynne stanęły przy domu Bożym”Biblia Tysiąclecia, Neh 12,31.38.40..