Podczas wojny Cezara z Pompejuszem, Cyceron przesłał 5 lutego 49 roku list do Cezara z zapewnieniem, że nie bierze udziału we wrogich mu poczynaniach oraz wezwał go by miał wzgląd na dobro ojczyzny i pogodził się z Pompejuszem. Cezar, nie pytając o zgodę, opublikował ten prywatny list i postanowił wykorzystać Cycerona w roli mediatora. 28 marca 48 roku obaj spotkali się w Formii, ale Cyceron nie zaakceptował opanowania Italii przez Cezara i odmówił poparcia dla jego rządów nad Rzymem. Po pokonaniu Pompejusza Cezar, któremu zależało na pozyskaniu wielkiego mówcy, w kwietniu 47 roku wysłał z Egiptu uprzejmy list do Cycerona, zapewniając go, że może pozostać takim samym jak zawsze. Spotkanie Cycerona ze zwycięskim Cezarem opisał szczegółowo Plutarch: A kiedy wreszcie nadeszła wiadomość, że Cezar wpłynął do Tarentu i stamtąd maszeruje lądem do Brundisium, Cyceron wyruszył mu naprzeciw, nie tracąc bynajmniej nadziei, choć wstydem przejmowała go myśl, że wobec tylu świadków wystawi się na próbę w spotkaniu ze zwycięskim przeciwnikiem. Tymczasem nie musiał ani powiedzieć, ani zrobić nic upokarzającego. Cezar bowiem, zobaczywszy z daleka, że Cyceron wyprzedza innych, idąc mu naprzeciw, zsiadł z konia, przyjaźnie go pozdrowił i z nim tylko rozmawiając, przeszedł spory szmat drogi.