O ile Pochwała była w swojej formie rejestrem cnót jej bohatera, to dzieło Cezara było odpowiadającym jej rejestrem wad Katona. Skoro Cyceron wychwalał cnoty polityczne Katona, to Cezar wykazywał, że Katon cnót tych nie posiadał, a wręcz przeciwnie – był człowiekiem, którego życie cnotom tym przeczyło. Do republikańskich cnót Marka Porcjusza, wymienionych przez Arpinatę, należały temperantia (umiarkowanie), iustitia (sprawiedliwość), pietas (pobożność), continentia (powściągliwość) oraz constantia (stałość). Zgodnie z tym podziałem, w Antykatonach Cezar opisywał kolejne, odpowiadające im wady, wykazując zdegenerowanie Katona w życiu osobistym i publicznym.
Cyceron wychwalał opanowanie i umiarkowanie Katona, więc Cezar napisał o jego pijackich ekscesach i stosunkach seksualnych z przyrodnią siostrą Serwillą, matką Brutusa. Podczas gdy Cyceron opisywał bezinteresowność Katona, Cezar podał przykłady jego chciwości i skąpstwa. Opowiedział między innymi, jak to po śmierci i kremacji własnego brata, Katon odcedzał sitkiem złoto z prochów zmarłego. Przytoczył opowieść o rozwodzie Katona z Marcją – Katon wyswatał swoją żonę umierającemu Hortensjuszowi, aby po śmierci tego ostatniego zagarnąć jego majątek, żeniąc się z Marcją ponownie. Podawał liczne przykłady pychy, arogancji, okrucieństwa i wybujałych ambicji politycznych Katona.