Dzieje się to zgodnie z zestawem norm określających, co jest stosownym zachowaniem tłumacza w danej wspólnocie.
Normy zachowania tłumacza są formułowane na podstawie badania korpusu autentycznych przekładów i wychwytywania stałych wzorów, w tym rodzajów strategii zwykle wybieranych przez tłumaczy uwzględnionych w korpusie.
Normy przekładowe mogą być badane z wykorzystaniem dwóch zasadniczych źródeł – tekstowych (przełożonych tekstów) oraz nadtekstowych (ang. extratextual sources) czyli teoretycznych i krytycznych opracowań przekładu jako takiego lub konkretnego przekładu.
Siła norm Ograniczenia społeczno-kulturowe leżą wzdłuż continuum – od bezwzględnych zasad (ang. absolute rules) do cech (czysto) dowolnych (ang. pure idiosyncrasies). Normy znajdują się pośrodku tych dwóch ekstremów. Pod tym kątem normy pociągają za sobą sankcje (rzeczywiste lub potencjalne, pozytywne i negatywne).
Same normy również tworzą stopniowe continuum, w którym niektóre są silniejsze, bardziej podobne do zasad, inne zaś słabsze, zmierzające ku specyficznym cechom (ta gradacja różni się w obrębie danej kultury).