Scuola Grande di San Teodoro – budynek Wielkiej Scuoli św. Teodora w Wenecji, położony w dzielnicy (sestiere) San Marco oraz nazwa bractwa religijnego, założonego w tym mieście po raz pierwszy w VIII wieku i dedykowanego św. Teodorowi, pierwszemu patronowi Wenecji do czasu sprowadzenia do miasta szczątków św. Marka w 828 roku. Wówczas scuola zakończyła działalność wznawiając ją w 1258 roku. W okresie napoleońskim scuola została zniesiona, a jej budynek przeznaczono na inne cele. Działalność scuoli została wznowiona w 1960 roku; w tym samym roku podjęto też decyzję o rekonstrukcji jej budynku, który od tamtej chwili służy do organizowania imprez kulturalnych.
Historia I scuola San Teodoro Początki scuoli dedykowanej św. Teodorowi sięgają VIII wieku, kiedy jego doczesne szczątki po przywiezieniu do Wenecji zaczęły cieszyć się lokalnym kultem w bazylice św. Marka, gdzie powstała konfraternia jego imienia. Zbudowano również niewielki, dedykowany mu kościół, włączony z czasem w obręb bazyliki. Zarówno scuola jak i kościół przepadły w pożarze, a Republika Wenecka w swej polityce dystansowania się od Bizancjum zastąpiła w 828 roku dotychczasowy kult świętego greckiego kultem św. Marka, którego szczątki wykradziono z Aleksandrii i przywieziono do Wenecji. Oznaczało to koniec pierwszej konfraterni św. Teodora.