II scuola San Teodoro Wznowienie jej działalności miało miejsce 1 marca 1258 roku pod egidą księży augustianów w kościele San Salvador. Członkowie konfraterni otrzymali do swej dyspozycji niewielkie pomieszczenie, tzw. albergo oraz ołtarz dedykowany św. Teodorowi. W 1261 roku przywieziono z Konstantynopola szczątki św. Teodora; chodziło tu prawdopodobnie o innego świętego o tym samym imieniu. Szczątki te zostały uroczyście złożone w urnie na ołtarzu dedykowanym świętemu. Według źródeł ołtarz św. Teodora był najbardziej majestatyczny spośród innych ołtarzy w kościele, zdobiły go złocenia. Zwieńczony był kopułą, pokrytą mozaiką. Ściany pokrywały płótna przedstawiające sceny z życia świętego, portrety papieży i kardynałów oraz sceny z życia bractwa. Każdy, kto odwiedził kaplicę w dniu 6 sierpnia, w dzień Najświętszego Zbawiciela oraz 9 listopada, w dzień św. Teodora, otrzymywał odpust. Działania konfraterni coraz koncentrowały się nad opieką nad ubogimi. Ta specyfika sprawiła, że na przestrzeni lat przystąpiło do niej wiele osób, w tym niektóre bardzo wpływowe w mieście. 12 października 1450 roku Senat dekretem ogłosił dzień św. Teodora świętem nakazanym, a w 1552 roku scuola została podniesiona do godności Grande (Wielka). Od początku scuoli większość jej członków stanowili kupcy i rzemieślnicy.