Jako źródła do historycznej części politei Arystoteles musiał korzystać z dzieł literackich. Oparcie na samych relacjach mówionych zapewniłoby jedynie informacji o wydarzeniach z okresu trzech lub czterech generacji. Dodatkowo nie ma dowodów na systematyczne podróże badacza i jego uczniów w celu zbierania materiałów do cyklu. Z części Die Fragmente der griechischen Historiker poświęconej historii lokalnej Toye zidentyfikował 27 autorów, których dzieła z dużą dozą prawdopodobieństwa mogły być dostępne w 330 roku p.n.e. i przydatne do opisu historycznego. Większość zachowanych fragmentów dotyczyło czasów heroicznych. Tylko czterech historiografów można zaliczyć do badaczy historii poszczególnych poleis, innych niż Ateny. Pozostali odwoływali się raczej do dziejów większego obszaru, co powodowało dominację opisów najważniejszych politycznie ośrodków – Aten, Sparty i Syrakuz, a opisy mniejszych miast były źle widziane. Tym też poleis Arystoteles poświęcił najwięcej uwagi w swojej Polityce. Rozkwit historii lokalnej nastąpił dopiero w hellenizmie – Felix Jacoby zebrał ponad dwukrotnie więcej fragmentów z tego okresu (62).