Przy niewielkim zasobie prac historiografów, autor politei uzupełniał swój cykl o informacje pozyskane z analizy poezji, przysłów, budynków i poszczególnych przedmiotów. Mimo tego w większości przypadków nie miał on możliwości skonstruowania ciągłej narracji historycznej, analogicznej do Ustroju politycznego Aten.
Według Keaneya najdłuższy był Ustrój polityczny Aten. Po nim kolejną byłaby politeja Lacedemonu, zaś trzecią pod względem obszerności mogła być politeja Krety. Opinię tę uzasadnia kolejnością utworów w wypisie Heraklidesa oraz znaczeniem, jakie miały te miejsca dla politologa.
Recepcja Politeje nie znalazły szerokiego oddźwięku w literaturze starożytnej. Przyczyną mogła być ich faktograficzna forma, nie zyskująca aprobaty miłośników barwnego języka. Także sytuacja polityczna – jednoczenie się Greków w okresie wczesnego hellenizmu – nie sprzyjała popularności historii pojedynczych poleis. Zbiór był zapewne wykorzystywany przez wydawców aleksandryjskich, którzy mogli odwoływać się do niego przy opracowywaniu biografii, ciekawostek i objaśnień do innych tekstów. Na ogół z ich komentarzy pochodzą zachowane do dziś fragmenty. Ostatnimi znanymi osobami mającymi dostęp do całego cyklu Politei byli Heraklejdes i Sopatros (około 500 roku n.e.).