Dzięki niemu druhowie z Chojnic otrzymali do użytku pożarniczego: kilka sikawek zwykłych, 1 sikawkę środkową, 4 węże skórzane, 5 dużych kadzi, 30 wiader skórzanych, mnóstwo bosaków, topory, kilkanaście drabin.
Przy studniach umieszczono kubły z łańcuchami i ustawiono olbrzymie kadzie napełnione wodą. Zaostrzono również kary za nieprzestrzeganie zarówno starych, jak i nowych przepisów dotyczących walki z żywiołem. Taki stan rzeczy istniał do końca XVIII wieku.
Po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku oraz zajęciu w 1920 roku miasta Chojnice przez wojska polskie, jednym z najważniejszych zadań – oprócz niesienia pomocy – była zmiana oblicza narodowościowego Ochotniczej Straży Pożarnej. Do 1923 roku członkami jednostki byli wyłącznie Niemcy – bogaci rzemieślnicy i kupcy. Dopiero w lipcu zaciągnęli się pierwsi trzej Polacy. Niemcy nie byli zadowoleni z nowych druhów. Ta sytuacja doprowadziła do interwencji władz miejskich, które odwołały ze stanowiska komendanta, Niemca Rhodego. Na jego miejsce powołano właściciela fabryki win i wódek – Antoniego Kaźmierskiego. Jego pracownicy zasilili również szeregi jednostki. Niemcy mieli określone cele polityczne, które uwidoczniły się, gdy Hitler doszedł do władzy. W 1930 roku nastąpiła zmiana struktury władzy Ochotniczej Straży Pożarnej. Został powołany Zarząd.