Z wypowiedzi Boccionego, zawartej w jego książce Pittura, scultura futuriste wynika, iż pracował on nad Stanami duszy w trakcie swojego wykładu 29 maja 1911 roku w Circolo Artistico w Rzymie.
Stany duszy za granicą Boccioni po raz pierwszy zaprezentował 6 lutego 1912 roku na wystawie w Galerie Bernheim-Jeune w Paryżu. Wystawił wtedy również inne swoje płótna, w tym takie jak: Śmiech, Wizje symultaniczne i Ulica wchodzi do domu. W przedmowie do katalogu wystawy, napisanej w większej części przez siebie, zaproponował nowy typ obrazu, w którym widz umieszczony miał być w jego centrum, a nie jak w obrazach malowanych dotychczas – stać przed nim. Aby to osiągnąć, obraz musiał być syntezą tego, co się pamięta i tego, co się widzi. Stany duszy podczas prezentacji zostały potraktowane jako odgałęzienie kubizmu. Krytyk sztuki Louis Vauxcelles nazwał płótna Boccioniego zwykłą przeceną Braque’a i Picassa. Opinię o wpływie Picassa podzielił też Apollinaire. Boccioni natomiast w liście do przyjaciela Barbantiniego z 12 lutego stwierdził triumfująco, iż jego trzy obrazy wytyczyły nową ścieżkę.