Był przekonany, że po eksploracjach światła, dokonywanych przez impresjonistów, koloru – przez Cézanne’a i formy – przez Matisse’a i Picassa (oraz kubistów) nadszedł czas, aby uwolnić się od tych poszukiwań i pójść dalej, od elementów kompozycyjnych, odkrywanych przez poprzednie epoki do kompozycji całkowitej. Starcie ze zwolennikami kubizmu tylko wzmacniało jego przekonania. Kiedy ukazała się jego książka Pittura, scultura futuriste, koledzy futuryści skrytykowali Stany duszy. Carlo Carrà w liście do Severiniego z 3 czerwca 1914 roku określił stwierdzenie Boccioniego, iż jego cykl będzie stanowił podstawę futuryzmu, jako bardziej, niż infantylne.
Oprócz dwóch olejnych wersji tryptyku istnieje również wersja rysunkowa Stanów duszy, złożona też z trzech części, wykonana ołówkiem, na wysokim poziomie technicznym, stanowiąca od strony ikonograficznej połączenie obu wersji olejnych. Kolejna wersja została wykonana jako drzeworyt na podstawie rysunków piórem, sporządzonych z kolei na podstawie obrazów olejnych. Wersja ta została przeznaczona do publikacji w czasopiśmie Der Sturm.