Cmentarzysko w Kiekrzu – podkloszowe cmentarzysko zlokalizowane w Kiekrzu (wsi, a nie części Poznania) na terenie obecnego klasztoru Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia.
Pochodzenie Cmentarzysko powstało w IV okresie epoki brązu i czynne było do wczesnej epoki żelaza. Było największym tego rodzaju obiektem na terenie północno-zachodnich okolic Poznania.
Historia odkryć W 1847, podczas wytyczania torowisk linii Kolei Stargardzko-Poznańskiej, natrafiono na pojedyncze popielnice, co dało asumpt dla zorganizowania jednych z pierwszych na terenie Wielkopolski urzędowych ratowniczych badań archeologicznych. Prace te wykonał nadzorca Köhn i szachmajster Gabriel, pod nadzorem mistrza budowlanego Plathnera. Stwierdzono wówczas, że cmentarzysko ma długość około 250-300 metrów i dochodzi do nadjeziornego torfowiska (jezioro Kierskie Małe). Większość grobów skrywała pochówki ciałopalne. Naczynia z prochami odwrócone były dnami do góry (pochówki podkloszowe). Znajdywano w nich przedmioty brązowe, gliniane, m.in. grzechotki. Liczba naczyń w grobach dochodziła do trzynastu. Pierwotnie groby były oznaczone stosami kamieni, które jednak zostały wywiezione przez lokalnych chłopów na potrzeby budowy Twierdzy Poznań. Na zachodnim skraju cmentarzyska znajdowały się dwa okrągłe paleniska z polepą na dnie.