On sam w tym celu ofiarowywał ludziom odznaki sukienne z symbolem pasjonistów, które wcześniej przez jakiś czas nosił, nazywając je "znakiem zbawienia" i "postrachem piekła". W późniejszych latach zaczęto używać także odznak metalowych. Św. Paweł od Krzyża nie chciał zakładać trzeciego zakonu, ale usilnie pragnął, aby charyzmat pasyjny był przekazywany również zwykłym wiernym, powoływał więc różne grupy, które podejmowały w swych modlitwach tajemnice Męki Pańskiej, niektóre z nich zostały zatwierdzone przez ordynariuszy diecezji.
Historia Pasjoniści zaczęli, na wzór innych szkaplerzy, nakładać wiernym Szkaplerz Męki Pańskiej, będący miniaturą ich zakonnego habitu i włączać ich w ten sposób do udziału w dobrach duchowych swego zgromadzenia. W tym celu prowadzili też Bractwo Najświętszego Krzyża i Męki Pana Naszego Jezusa Chrystusa, zwane w skrócie Bractwem Czarnego Szkaplerza, które zatwierdził w 1861 roku bł. Pius IX. Jego centrala istniała potem przy kościele pasjonistów Scala Sancta w Rzymie, a Szkaplerz stał się zewnętrzną oznaką przynależności do Bractwa. W 1876 roku papież zezwolił pasjonistom na nakładanie tego szkaplerza wiernym bez konieczności ich przynależenia do Bractwa, wymagane było jednak zapisanie się do księgi szkaplerznej.