W 1916 roku Benedykt XV podniósł Bractwo w Rzymie do godności arcybractwa.
W 1877 i 1918 roku Penitencjaria Apostolska nadała odpusty za noszenie tego szkaplerza, które jednak utraciły swą ważność, oprócz związanych ogólnie ze stowarzyszeniami i modlitwami, w 1967 roku na mocy konstytucji apostolskiej Indulgentiarum Doctrina bł. Pawła VI.
Od lat 60. XX wieku, "na fali przemian soborowych i posoborowych", pasjoniści zaniechali propagowania i nakładania Czarnego Szkaplerza Męki Pańskiej. Na kapitule generalnej w 2000 roku w Brazylii, zgromadzenie podjęło uchwałę, że będzie podejmować wysiłki aby podtrzymywać i wznawiać "ruchy świeckich pasjonistów". W Polsce, na prośby wielu wiernych, pasjoniści powrócili w 2005 roku do praktyki nakładania tego szkaplerza, a w 2013 roku reaktywowali Bractwo Czarnego Szkaplerza. Od tego roku nakładają Szkaplerz jednak tylko tym, którzy chcą należeć do Bractwa. Mieści się ono przy sanktuarium Męki Pańskiej w Sadowiu-Golgocie. W 2015 roku należało do niego około pięćset osób.
Patronem Bractwa jest św. Paweł od Krzyża, a także św. Gabriel od Matki Bożej Bolesnej i św. Gemma Galgani. Najbardziej znaną wierną noszącą Czarny Szkaplerz Męki Pańskiej jest św.