Około 1926 roku objął Hufiec Śródmieście, a następnie ponownie Wydział Wizytacji.

We wrześniu 1939 roku dołączył do Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Polesie” pod dowództwem gen. Franciszka Kleeberga. W oddziale łączności uczestniczył w bitwie pod Kockiem, dostał się do niemieckiej niewoli, z której uciekł i wrócił do Warszawy. Był żołnierzem ZWZ-AK, a w czasie powstania warszawskiego – oficerem (w stopniu porucznika) Wojskowej Służby Ochrony Powstania. W powstaniu, jako por. „Konary”, „Nenufar” był oficerem do zadań specjalnych płk. Antoniego Chruściela „Montera” i żołnierzem Batalionu „Wigry”. Wyszedł z Warszawy z ludnością cywilną.

Po wojnie pracował w „Energoprojekcie”, a następnie – w energetyce wielkiej chemii.

Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 194-3-21).

Odznaczenia Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Krzyż Walecznych Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami Medal Wojska z czterema okuciami Krzyż Armii Krajowej Medal za Warszawę 1939–1945 Krzyż Partyzancki Srebrny Krzyż Zasługi Krzyż „Za Zasługi dla ZHP” (1994) Złota Odznaka Honorowa Stowarzyszenia Elektryków Polskich i Naczelnej Organizacji Technicznej.