Ehud Awri’el (hebr.: אהוד אבריאל, ang.: Ehud Avriel, ur. 1917 w Wiedniu, zm. 27 sierpnia 1980 w Tel Awiwie) – izraelski dyplomata i polityk, w latach 1955–1957 poseł do Knesetu z listy Mapai, w latach 1957–1960 ambasador w Ghanie, Kongo i Liberii, w latach 1965–1968 ambasador we Włoszech. Od 1968 do 1972 przewodniczący Światowej Organizacji Syjonistycznej.

Życiorys Urodził się podczas I wojny światowej w 1917, w stolicy Austro-Węgier – Wiedniu. Ukończył tam gimnazjum. Działał w organizacjach syjonistycznych, m.in. w ruchu młodzieżowym Blau-Weiss (niebiesko-biały), w latach 1938–1940 był dyrektorem wiedeńskiego oddziału Jugend-Alijah – żydowskiej organizacji pomocowej zajmującej się umożliwianiem młodym Żydom alii do Palestyny i osiedlaniu się w kibucach. Awri’elowi udało się opuścić Austrię i wyemigrować do Palestyny w 1940, gdzie był współzałożycielem kibucu Ne’ot Mordechaj i włączył się w działania żydowskiej organizacji paramilitarnej Hagana.