Przez okres II wojny światowej pomagał Żydom w okupowanej Europie, w latach 1943–1944 przebywał w Stambule, gdzie działał w komitecie uchodźców. Po zakończeniu wojny kontynuował pomoc przy „nielegalnej migracji” Żydów do Brytyjskiego Mandatu Palestyny. W latach 1946–1947 był wysłany przez Haganę do Czechosłowacji z misją zakupu broni ze słynnej fabryki broni w Brnie. Zakupiona przez niego broń walnie przyczyniła się do sukcesu wojsk izraelskich w wojnie o niepodległość. Po powstaniu państwa Izrael w 1948 został pierwszym oficjalnym przedstawicielem dyplomatycznym kraju w Czechosłowacji i na Węgrzech, a w 1950 w Rumunii.
W wyborach parlamentarnych w 1955 po raz pierwszy i jedyny dostał się do izraelskiego parlamentu z listy Partii Robotników Ziemi Izraela (Mapai). W Knesecie trzeciej kadencji zasiadał w dwóch parlamentarnych komisjach – edukacji i kultury oraz spraw zagranicznych i obrony. W związku z objęciem funkcji ambasadora zrezygnował z mandatu poselskiego 31 lipca 1957, a jego miejsce w Knesecie zajęła Channa Lamdan. W latach 1957–1960 Awri’el pełnił funkcję ambasadora Izraela w trzech afrykańskich krajach – Ghanie, Kongo i Liberii. Jako bliski współpracownik premiera Dawida Ben Guriona odegrał ważną rolę w procesie zbliżenia pomiędzy Izraelem a nowo powstałymi państwami Afryki.