nic nie przydając ani umniéjszając tak jak dotąd było. W Kirye, w Gloria, w Credo piosnek polskich nie mają śpiewać. Innych zaś czasów, odprawiwszy Mszę świętą i inne Oficya - mogą osobno śpiewać pieśni, jeżeliby chciały”, rękopis w archiwum staniąteckim, sygn.: inw. 234 top. 715.
Specyfika i pewna odrębność życia muzycznego opactwa staniąteckiego wynikała m.in. z faktu, że zakonnice tamtejsze nie włączyły się w nurt reformatorski, zapoczątkowany przez ksienię Magdalenę Mortęską. W efekcie Staniątki nigdy nie dołączyły do tzw. „kongregacji chełmińskiej”. Skutkowało to zachowaniem odrębności śpiewów i swoistym konserwatyzmem – niektóre z rękopisów wykorzystywane były przez zakonnice jeszcze w XX wiekuNp. w Antyfonarzu Bs. 8 z końca XVIII wieku czytamy „(...) dotąd to znaczy w roku 1959 śpiewa się jeszcze podług melodyj z tej księgi”..
Kolekcja Kancjonały staniąteckie zostały spisane w formie ksiąg głosowych (rękopis zawiera tylko jeden z kilku głosów kompozycji) lub partytur (np. kancjonał „E”). Najstarszy z zachowanych kancjonałów to tzw. kancjonał „A”. Zawiera pieśni polskie i łacińskie jedno- i wielogłosowe. Rękopis oprawny jest w tekturę powleczoną skórą z tłoczeniami (widoczne ślady złoceń).