Po islamizacji Ghor w XI wieku lokalni książęta od 1011 roku podlegali panowaniu Ghaznawidów. Między 1107 a 1108 rokiem region ten dostał się pod zwierzchnictwo seldżuckiego sułtana Sandżara, spod którego panowania w 1152 roku na próżno próbował się wyrwać ghurydzki władca Ala ad-Din Husajn II (ʿAlāʾ ad-Dīn Ḥusain). Rok wcześniej udało mu się jednak między innymi zniszczyć Ghaznę, dzięki czemu zyskał przydomek Dżahansuz (ǧahān-sūz – „podpalacz świata”). Była to część większej ekspansji, która stanowiła pierwszy krok na drodze do stworzenia imperium. Gdy śmierć Sandżara zakończyła seldżuckie panowanie we wschodnim Iranie, Ghurydzi kontynuowali swoje podboje na terenach dzisiejszego Afganistanu, ograniczając wpływy znienawidzonych Ghaznawidów do Pendżabu, ze stolicą w Lahaur. Ostatecznie zajęta między 1173 a 1174 rokiem metropolia Ghazna stała się siedzibą bocznej linii dynastii, podobnie jak Bamian, który miał się wkrótce stać bazą wypadową dla ataków sięgających za rzekę Amu-daria. Stamtąd Ghurydzi napierali dalej na wschód, obalając przy tym w 1186 roku ostatnich Ghaznawidów.