Szczytowy moment państwa Ghurydów przypada na czas rozpoczętego w 1173 roku podwójnego panowania sułtana Ghijas ad-Dina Muhammada (Ġiyāṯ ad-Dīn Muḥammad) z siedzibą w Firuzkuh we wschodnim Iranie i jego młodszego brata, sułtana Muizz ad-Dina Muhammada (Muʿizz ad-Dīn Muḥammad), napierającego z Ghazny na dolinę Indusu. Podczas gdy Ghijas ad-Din Muhammad, jako wierny sojusznik Kalifatu Abbasydów, podbił cały Chorasan i odnosił sukcesy w walce z chorezmijskimi szachami, rywalami Ghurydów, Muizz ad-Din kontynuował ghaznawidzką tradycję organizowania najazdów przeciwko niewiernym (tzw. ghazu) i zapoczątkował wyprawy zbrojne przeciw północnym Indiom, które – w przeciwieństwie do Ghaznawidów – Ghurydzi zamierzali podbić. Dwa pierwsze wielkie starcia z hinduskimi książętami, kolejno w 1178 i 1191 roku, zakończyły się jednak druzgocącymi klęskami, zadanymi Ghurydom najpierw przez króla Gudźaratu z dynastii Ćalukja, a następnie przez Prithviraja III z Delhi. Dopiero po drugiej bitwie pod Tarain (1192), w której koalicja hinduskich książąt odniosła zaskakującą porażkę a Prithviraj został zabity, Ghurydzi mogli krok po kroku podbijać północne Indie, co zakończyło się przejęciem niemal całkowitej kontroli nad tym terytorium w 1202 roku (data podboju Bengalu).